کاش تا دل می گرفت و می شکست

دوست می آمد کنارش می نشست

جعلی

نیما یوشیج

کتاب را که باز می کنی

دو بال یک پرنده را گشوده ای

پرنده ای که از زمین تو را به شهر های دور

تو را به باغ های نور می برد

فریدون مشیری

در بانک، در مطب ، در ایستگاه، مدت ها می نشینیم؛ قدم های دیگران را می شماریم.پیام های قدیم و جدیدمان را مرور می کنیم.بارها و بارها اینستاگراممان را چک می کنیم.گاهی هم مشغول هیچیم،«هیچ» به معنای واقعی،ولی حاضر نیستیم کتاب بخوانیم.

من که فکر می کنم نه تنها نشر جعلیات، که همه درماندگی های ما ایرانی ها زیر سر همین کتاب نخواندن است.

برای هجوم سیل جعلیات ادبی و تاریخی در فضای مجازی نمی توان فقط یک دلیل آورد،اما راستش را بخواهید -اگر از من بپرسند- می گویم «چون کتاب نمی خوانیم.» چون کتاب نمی خوانیم ممکن است خیال کنیم مولانا شعر نیم

دوستان خود را به طرح پنجشنبه های کاغذی دعوت کنید.

ما اغلب نزدیکترین صداها به خودمان را کنار می زنیم اما وقتی رفتند دنبالش می گردیم.

اولین تماس تلفنی از بهشت

پنجشنبه های کاغذی

تو مرا آزردی که خودم کوچ کنم از شهرت

تو خیالت راحت

می شوم دورترین خاطره در شب هایت

تو به من می خندی و به خود می گویی: باز می آید و می سوزد از این عشق ولی

بر نمیگردم نه

می روم آنجا که دلی بهر دلی تب دارد

عشق زیباست و حرمت دارد

جعلی

سهراب سپهری

هر شکستی قصه ای دارد ،صدایی نیز

زیر این گنبد صداها بیشتر پیچد...

مهدی اخوان ثالث